Poem on my musings

Silence

Harshal Suryawanshi — Sat, 31 Oct 2020 12:57:00 +0000

Outside the window, the birds are busy making merry
On the other side of the wall though, silence reigns heavy
Imparting a lull, playing a comforter’s role
Offering solace to a disturbed soul.

Looking through the other window, the one that rings
Everyone is sharing about every damn thing
Stamping their opinions, trying to prove their truth
Not ready to listen, discussions turning uncouth.

Tired of this rat race, don’t want to participate anymore
Open to having my views changed, there are things that I don’t know
Keeping my beliefs to myself, maybe I am a little green
Don’t want to convince anyone, opting silence over the din.

But is this really why I chose to be silent?

Maybe I chose to be silent because
At the end what difference does it make?
World goes on, people do what they want
Elaborate arguments are given to justify actions
What value do few kind words have among all this friction?

So, I am silent because my words don’t really matter
Pretending to be better only makes me a hypocritical natter.
Don’t know how this makes me feel…choosing to be quiet
But at the moment, the numbing silence is a welcome respite.

येऊ?...येते...

Harshal Suryawanshi — Sat, 05 Sep 2020 20:51:00 +0000

मनाचं असं एक वेगळंच मन असतं
आशेच्या एका किरणाचं पण सूर्याइतकं तेज असतं
वास्तविकतेनं मात्र याला खूप वेळा दुखावलं
आठवणींच्या बोचऱ्या काट्यांमध्ये याला परत कसं फुलवावं?

खूप त्रास झाला, खूप कष्ट पडले
प्रयत्न करून मनास मी कसेतरी बांधले…
“जे झाले ते चांगल्यासाठीच झाले…”
अशी सारखी त्याची समजूत घालत राहिले…

आणि मग त्या दिवशी, परत ते भेटणं, पूर्वीसारखं बोलणं…
मनाच्या जखमेवर,हळूवार फुंकर घालत राहणं…
शेवटी निघताना, मनाला घातलेला बांध तुटू पाहत होता…
निराशेच्या गर्तेत पण आशेचा आधार वाटत होता…

बुद्धीच्या तर्काविरुद्ध मनाने शेवटी बंड केलेच
शहाणपण बाजूला सारून वेडेपण जवळ केले…
भावनांच्या भरतीला तरी मी किती वेळ थोपवून ठेवू?
बोलायचं होतं बरंच काही, पण ओठी आले फक्त - “येऊ?”

तो एकच शब्द, आशेने किती ओतप्रोत भरलेला
तू “थांब!” म्हणशील, हे ऐकण्यासाठी जीव आतुरलेला
काही क्षण असेच गेले, स्तब्ध, सुन्न शांततेत…
मनाच्या जखमेवर जणू, कुणी ओढले होते वेत…\

शेवटी मीच परत मनाचे पंख छाटले
दटावत त्याला परत जमिनीवर आणले
त्याला जे पाहिजे होते ते कधी मिळणार नव्हते
असं किती दिवस मी तरी मृगजळामागे धावणार होते?

आठवणींच्या या पुस्तकाला चाळणं,
आता मी थांबवणार होते…
त्याचा शेवटचा निरोप घेताना,
मी कापर्‍या स्वरात एवढंच म्हणाले - “येते…”

अपने अपने मायने

Harshal Suryawanshi — Sat, 12 Oct 2019 15:07:00 +0000

बैठा था में उस किनारे
औरों से थोड़ा दूर, थोड़ा परे,
सामने मेरे थी बिखरती हुई लहरें
लग रहा था की समय बस यही पे ठहरे।

लहरों की वो लयबद्ध आवाज़
शांति का एहसास दिला रही थी,
आनेवाली संध्या का साज देखने
आँखें क्षितिज पे मेरी टिकी हुई थी।

धीरे धीरे सूरज समंदर की तरफ बढ़ रहा था
आकाश के चित्रपटल पे नए रंगों का जन्म हो रहा था,
अपनी किरणों की कुँचियों को बेफिक्री से चलाए
वो अपनी कलाकारी की अद्भुत छाप छोड़ रहा था।

प्रकृति की वो शानदार रचना लेकिन
मन को मेरे खाए जा रही थी,
उस चित्र की क्षणिक सुंदरता
मुझे एक अजीब मायूसियत से भर रही थी।

लग रहा था ये सूरज कभी डूबे ही नहीं
ये चित्र कभी आँखों के सामने से हटे ही नहीं,
लेकिन मेरे चाहने से भला क्या होता है?
जाता है वो जिसे जाना ही होता है।

आखिर सूरज अलविदा कहके चला ही गया
जाते जाते थोड़े और रंगों को बिछाएं,
शायद उन आँखों को उसे कहना था शुक्रिया
जो आखिर तक उसके साथ रहे, अपनी नमी को छुपाएं।

वो सुंदरता मेरे नसीब में
हमेशा के लिए शायद थी ही नहीं,
मैंने भी आस लगाई थी उस चीज़ की
जो कभी मुमकिन थी ही नहीं।

फिर भी अंत में जीवन में मेरे
कुछ हसीन पल जुड़ चुके थे,
उस क्षणभंगुर चित्र के में क्या बताऊ
मेरे लिए क्या मायने थे।

एका सूर्यास्ताची साक्ष

Harshal Suryawanshi — Fri, 22 Mar 2019 15:44:00 +0000

एका टेकडीवर एक छोटंसं झाड होतं
खुंटलेलं, उगाच वेडंवाकडं वाढलेलं
आजूबाजूला सगळंच ओसाड, भकास
ना पशु-पक्षी, ना माणसांचा त्रास.

नुसताच सरसरणारा वारा,
बेछूट, बेधडक भिडणारा
पण तो मात्र एका स्थळी स्थिर
सोशिकपणे वाऱ्याला तोंड देणारा.

जवळच दुसऱ्या एका टेकडीवर
होते त्याचे काही भाऊबंद
भलीमोठी त्यांची उंची
खोडही त्यांचे रुंद.

बाजूच्या टेकडीवरच्या जंगलाकडे
तो रोजच उदास नजरेने पाही
त्याला आठवे तो काळ
जेव्हा इकडे ही नांदत होती हिरवाई.

वेडावाकडा असला तरी
त्याच्या कुटुंबाचा तो लाडका होता
जास्त नसले जरी
मोजक्या मित्राचा तो यार होता.

एके दिवशी मात्र, या आनंदवनावर काळ बरसला
कुऱ्हाडीच्या घावागणिक, एक एक जण धारातीर्थी पडला
त्यांच्या शेवटच्या घटकेतही ते, ‘काळजी घे’ सांगत निघून गेले
कुणाच्यातरी स्वार्थाग्निवर, त्याचे कुटुंब स्वाहा झाले.

आता आपली पण वेळ आली असे समजून
त्याने डोळे घट्ट मिटून घेतले
कुऱ्हाडीच्या घावाच्या अपेक्षेने
त्याने अंग अकसून घेतले
पण तो कुऱ्हाडीचा घाव कधी आलाच नाही
डोळे उघडले, तेव्हा गमावले होते त्याने सर्वकाही.

कावरा-बावरा झालेला तो, समजत नव्हते काही त्याला
“का बरं ह्या लोकांनी सोडून दिले आपल्याला?
ज्या फांद्यांची वाटे लाज, त्यांनीच आपल्याला वाचवलं
कमी उंचीमुळेच मला, कदाचित हे जीवनदान मिळालं.”

म्हणता म्हणता दिवस गेले, एकटेपणाची त्याला सवय होऊ लागली
काळाच्या मलमाने मनाची जखम हळू हळू भरून येऊ लागली
इतकी वर्ष मायेच्या सावलीखाली वाढलेला तो, आता लख्ख प्रकाशात न्हाऊन निघत होता
त्याच्या वेड्यावाकड्या फांद्या तो, स्वच्छंदपणे इकडे तिकडे पसरवत होता.

पण तरीही कधी कधी एकांताचे ढग आकाशात गर्दी करायचे
पावसाचे पाणी अंगावर घेण्याच्या आनंदात कुणाला सहभागी करायचे?
आजूबाजूला असणारी पक्ष्यांची वर्दळ कधीच नाहीशी झाली होती
एकांताची ती भयाण शांतता त्याचे मन आतून पोखरत होती.

रोज सकाळी सूर्योदयाची किरणे त्याच्या मनात एक आशा पल्लवित करत
दिवसभर त्याचे भोळेभाबडे मन त्या सुंदर भविष्यात रमत
“आज तरी हे पवनदेव एखादे बीज घेऊन येतील
माझ्यापाशी येऊन हलकेच ते त्याला धरती मातेच्या कुशीत सोपवतील
वरुणदेवाच्या आशीर्वादाने ते बियाणे पण ह्या आशेसारखेच अंकुरावे
माझ्या आयुष्यातल्या या वनवासाच्या अध्यायाने पण इथेच संपावे.”

पण त्याची ही प्रतीक्षा प्रतिक्षाच रहायची
दिवस सरून पुन्हा सूर्यास्ताची वेळ व्हायची
मावळत्या सूर्याने आकाश लाल-नारंगी रंगाने भरून जायचे
त्या मावळत्या सूर्यबिंबाकडे बघून त्याला अजूनच भरून यायचे.

कधी कधी रागही यायचा त्याला त्याच्या परिस्थितीचा
मग त्वेषाने जाब विचारी तो सूर्यदेवाला
“हे सूर्यदेवता, तू तर साक्षी आहेस या जगाचा,
सांग मला, कधी संपणार माझ्या आयुष्याची ही काळी रात्र
हवंय तरी काय असं मला फार मोठं?
कुणाची तरी सोबत, आपलं म्हणणारा एक मित्र.”

त्याचे ते हृदयद्रावक स्वर कानी पडायचे सूर्यदेवाच्या
पण सांगावे काय आणि कसं, याने जखडून जायची त्यांची वाचा
त्यांच्याकडे त्या झाडाच्या प्रश्नांचं उत्तर नव्हतं
त्यांची साक्ष म्हणजे त्यांचं मौन होतं, फक्त मौन होतं…

ALONE

Harshal Suryawanshi — Fri, 10 Aug 2018 16:43:00 +0000

I was never a people person
Talking to someone always sounded fearsome
I remember the recesses
when the kids used to play on the playground
And I would be sitting near the window
Watching them go round and round.

Mind you, I wasn’t sad
I enjoyed my own company
People never noticed me
And that is how I preferred it to be.

But then, nothing ever lasts long
How long could I have stayed alone?
As the years went by
I made some friends to remember me by.

They were all good souls
Adding to my life some Rock N Roll
They became the reasons for the fun I had
Maybe, life with friends isn’t all that bad?

I slowly came out of my shell
Realized new things about me as well
All the while the friend circle grew
The person that was me, was born anew.

I could be myself among my friends
Laugh, joke and speak utter nonsense
It was all in good spirit, they knew
No one started a sentence with “People like you…”

But maybe along the way
I crossed a line sometime, somewhere
Although I never realized this, nor did I get a doubt
But it was evident in the tone of the people I cared about
They started getting irritated, angry and upset
With whatever I did, with whatever I said.

It hurt to see people believing in pretence
Ignoring the real me in the process
I know I am not a perfect person,
I have my flaws, my peeves
But I am also not as bad a person
As some of them seem to believe.

The mistake was from my side
that I never realized
The things I said, the jokes that I made
would ever be considered
more than just a poor attempt.

I have tried not to tempt fate
Reign in my impulses, to be more considerate
But it doesn’t seem to work that well
The anger remains unabated on both sides,
spreading like cancerous cells.

So it is time to change again
Embrace the solitude, avoid the pain
Though friends we will still remain
ALONE I am now,
ALONE as I was then…