मूवी चा नुकताच इंटरवल झाला होता. प्रिया - माझी रूममेट - पॉपकॉर्न आणायला चालली होती. मी माझी कॅरॅमेल पॉपकॉर्न ची फर्माईश तिला आधीच सांगितली होती. पॉपकॉर्न शिवाय मूवी बघण्याची मजाच येत नाही, नाही का? प्रिया परत येईस्तोवर मोबाईल चेक करावा म्हणून मी पर्स मधून तो बाहेर काढला. नेहमीप्रमाणेच फेसबुक, इन्स्टा आणि व्हॉट्सॅप चे काही नोटिफिकेशन्स होते. इन्स्टा वरच्या माझ्या नवीन सेल्फी वर बऱ्याच कमेंट्स आल्या होत्या. त्यांना आधी थँक्स रिप्लाय केला. फेसबुकच्या आजच्या चेक-इन वरही काहींचे लाइक्स आले होते. सगळ्यात शेवटी व्हॉट्सॅप उघडलं. पहिलाच मेसेज ऋषभ सरांचा होता, म्हणजे ऋषभचा होता. त्यांनी मला कित्येक वेळा सांगितलंय की सर म्हणू नकोस म्हणून. पण तरी अजून माझी सवय काही पूर्ण सुटली नव्हती.
काही दिवस कसे एकदम चैतन्य घेऊनच येतात. आजचाही दिवस काहीसा असाच होता. गजर वाजायच्या पाच मिनिटांआधीच आज आपोआप जाग आली. उठल्यावर आळसाचा लवलेशही नव्हता. सकाळची आन्हिकं उरकून जवळच असलेल्या बागेत आज बऱ्याच दिवसांनी मॉर्निंग वॉक साठी गेले. सकाळच्या वाफाळत्या थंडीत मस्त फिरत होते बागेत मी. रोज येणारी लोकं आपला पहाटक्रम पूर्ण करण्यात मग्न होती. कुणी धावत होतं तर कुणी गप्पा मारत जलद चालत होतं. बागेच्या मधल्या मोकळ्या जागेत वयस्क लोकांचा एक घोळका हात वर करत हसत होता. मी मात्र आपल्याच धुंदीत फेरफटका मारत होते. शेवटी दमल्यावर बागेतल्याच एका मोकळ्या बाकड्यावर जाऊन बसले. शांत वाटत होतं एकदम. थोडावेळ तसाच गेल्यावर शेवटी उठले मी. आज शनिवार असल्यामुळे ऑफिसला जायची घाई नव्हती. पण तरी घरी तर जावंच लागणार होतं.
आज खरं तर ऑफिसला निघायला उशीरच झाला. एकदा का उशिरा उठलं की मग सगळीच कामं कशी उशिरा आटोपतात. पण तरी काल बऱ्याच दिवसांनी चांगली झोप लागली रात्री. त्यामुळे उशीर झाल्याबद्दल काही वाटत नव्हतं. ‘त्या’ दिवसानंतर उठलेल्या विचारांच्या वादळाला कालच्या भेटीनंतर तूर्त विराम मिळाला होता. काल बऱ्याच दिवसांनी ऋषभ आणि मी पूर्वीसारखेच एकमेकांशी भेटलो होतो, वागलो होतो.
पण आज एक नवा दिवस होता आणि आज परत ऑफिसमधे ऋषभ दिसणार होता. कालचा सहजपणा आज पण असेल, का मागच्या काही दिवसांपासून असणारी बोचट शांतता परत डोकं वर काढेल? आवरता आवरता ‘त्या’ दिवशीचे विचार परत मनात डोकावू लागले. मागच्या काही दिवसात जरी विचारांची गर्दी होती तरी त्या दिवशी मात्र मी पूर्ण विचारशून्य झाले होते. त्या अकस्मात प्रोपोजलचा धक्का एवढा होता की मी त्याला माझी बाजूही समजावू शकले नाही. आणि मग नंतर जेव्हा पण त्याच्या चेहऱ्यावरच्या त्या हसऱ्या मुखवट्याला बघितलं, माझी हिम्मतच झाली नाही परत तो विषय काढण्याची.
म्च! सोमवार! सोमवार सारखा दुसरा कुठला दिवस नाही आठवड्यात. सगळ्यांनाच नावडणारा - कुणाला शाळेत जावं लागणार म्हणून तर कुणाला कामाला. माझा मूड तर आज जरा जास्तच खराब होता. आज परत मानसीची भेट होणार, परत तिच्याशी बोलावं लागणार, बघूनही न बघितलसारखं करावं लागणार. हे तर सगळं होतंच पण यापेक्षाही जास्त कटकट वाटत होती आज येणाऱ्या फ्रेशर्स म्हणजे ‘नवेकरी’ यांची. त्यांना शिकवण्याचं काम माझ्या ‘काबील पण कमजोर’ अशा खांद्यांवर सोपवलं गेलं होतं आणि त्यासाठी लागणारे डॉक्युमेंट्स मी अजून तयार केले नाहीएत. आज खाव्या लागणारेत शिव्या त्या xxxxx आयुष कडून. बघू आता गेल्यावरच काय ते कळेल. लवकर आवरून आणि नाष्ट्याला कलटी मारून गाडीला हाकीत मी ऑफिसला लवकर पोहोचलो. लवकरच वर्ड डॉक्युमेंट उघडून आमच्या प्रोसेसचे सगळे स्क्रीनशॉट्स घेऊन त्यात पेस्ट करत होतो. काय ‘जॉब सॅटिसफॅक्शन’ चा अनुभव घेत होतो मी. चार वर्ष घासून इलेक्ट्रॉनिक्स इंजिनीयरींग मध्ये डिस्टींक्शन मिळवलं तेही चक्क पुणे विद्यापीठातून. पुणे विद्यापीठाचं वैशिष्ठ्य म्हणजे एकवेळ पाकिस्तान भारताला कश्मीर द्यायला तयार होईल पण पेपर मध्ये मार्क्स – छे! अशक्य आहे ते! बरं असो, तर मी हे असं इंजिनीयरींग करून Ctrl+C, Ctrl+V असं एकदम टेक्निकल काम करत होतो.
रेस्टॉरेंट मधे पोहोचून अर्धा तास होत आला होता. तसं मला वेळेआधी येण्याची सवयच आहे. पण सध्या तरी ही सवय मला चांगलीच महागात पडत होती कारण बसल्या बसल्या काय करायचे म्हणून मी (कोल्ड) ड्रिंक रिचवत होतो. कोल्ड ड्रिंक घेण्यामागे आणखी एक कारण म्हणजे त्या दिवसानंतर आज आम्ही - म्हणजे ती आणि मी (आजच्या जमान्यात ‘ती’ आधीच स्पष्टपणे सांगावं लागतं माहीतर उगाच ‘दोस्ताना’ होते) - पहिल्यांदा भेटणार होतो.
आता ‘तो’ दिवस तसा बहुतेकांच्या आयुष्यात येतो आणि तो प्रत्येकासाठी अविस्मरणीय असतो. कुणासाठी तो त्यांच्या आयुष्याचा सगळ्यात आनंददायी दिवस असतो तर कुणासाठी इंजीनीयर होऊन कॉल सेंटर मधे काम करण्यापेक्षाही भयानक असतो. अजून तरी ‘ती’ काही इतक्यात येण्याची शक्यता नाहीए म्हणून तोवर मी माझ्या ‘त्या’ दिवसाबद्दल थोडं सांगतो.
ज्या गोष्टी आपल्या एकदम जवळ असतात त्या बहुतेक वेळा आपल्याला स्पष्ट दिसत नाहीत. डोळ्यांच्या अगदीच जवळ असल्यामुळे त्यातले बारकावे दृष्टीआड होतात. आपल्याला नेहमीच असं वाटत राहतं की त्या गोष्टीत काहीच दोष नाहीत.
माणसांचंही थोडं असंच असतं. वर्षानुवर्ष आपल्याबरोबर असणाऱ्या माणसांचं आपल्याला सगळंच बरोबर वाटतं. त्यांचे अवगुण, त्यांच्या उणिवा या नजरेआड गेलेल्या असतात, किंवा त्या अश्या कधी स्पष्ट दिसतच नाहीत. यातली काही माणसं आपली एकदम ‘खास’ असतात. ही अशी लोकं असतात ज्यांबद्दल आपल्याला असा दृढ विश्वास असतो की ते ‘आपल्याला’ चांगलं जाणतात. आपला स्वभाव, आपले विचार, आपले गुण-दुर्गुण, त्यांना सगळं माहिती असतं असं आपल्याला वाटत असतं. आपण त्यांच्यावर डोळे झाकून विश्वास करतो आणि आपण असं समजतो की ती व्यक्ती नेहमी ‘आपल्याला’ काय वाटतं याचा विचार करेल. कुठल्याही पूर्वग्रहाशिवाय ‘आपली’ बाजू समजून घेईल आणि जर आपलं कुठं चुकत असेल तर नीट समजावूनही सांगेल.
When I had started writing this, it was part of the previous post. But when I was reviewing that post I felt that this topic should stand on it’s own because this is something that I really feel strongly about.
So the trigger point for this blog-post was one of my Facebook friend’s post about difference between Hinduism and Hindutva. The post was actually tweeted by Shashi Tharoor and she had just shared that post on Facebook. Now this is a very delicate topic and the views differ from night to day depending on your beliefs on the matter, most of which has been shaped by years of reading second-hand, third-hard or nth-hand interpretations of Savarkar’s book ‘Essentials of Hindutva’ or ‘Hindutva: Who Is a Hindu?’. I had come across similar posts in the vein of anti-Savarkar from the same friend and had even urged her to read the book herself to form her own opinion. When I had read the book some 6 years back it had offered me clarity on my religion. But I also remember it didn’t make me consider people from other faiths any different. In fact it had given me a sense of belonging to India along with all of its faiths, its religions. But again that was my interpretation and everyone is free to arrive at their own interpretation. But I have an issue when people start bad-mouthing Savarkar. Whether you agree or disagree with him, his views, or any interpretation of his views, is your choice to make. But if you are disrespecting a person who went through horrible ordeals to free his country, our country, then that is just wrong. No one in present is in a position to talk derogatorily about our freedom fighters because we are not on the same level. We haven’t sacrificed our lives, we haven’t faced the same injustice, we can’t even imagine the times that these great personalities lived in. I have seen many derogatory posts about Mahatma Gandhi too. People have shared some seriously shitty things about him. Sitting in comfort, living our privileged lives we are in no position to talk about Mahatma Gandhi and question his sincerity and efforts during the freedom struggle. You might not agree with his methods, you might not agree with his decisions but you can’t question the man’s integrity. You are just not qualified to do that. We have got the gift of time which comes wrapped with hindsight. The views and the decisions that these leaders took at their time cannot be judged from the present.
We are a generation which has been fortunate to be the most connected in our species’ history. The sheer number of platforms available at our fingertips to express ourselves overwhelms me. Maybe that’s why I have been content with only Facebook and WhatsApp till now.
But I think even that may change now. Nowadays whenever you open Facebook, all you see is people expressing opinions and people getting married. Although I like to do the former and am ready for the latter (just letting the universe know, in case if anyone is interested 😜) it has started becoming a little unhealthy. Now I am not saying that people should stop posting what they think/believe/agree with (or getting married for that matter). With everything going on in our country, there is no dearth of important topics that need to be debated. It’s heartening to see people investing themselves in the really important issues pertaining to our country. The generation before us used to read the newspaper and then comment on the situation of the country while sipping tea. We have more power than them. We post stories, infographics and retweet our feelings while having green tea. But I think we haven’t matured proportionately with the advancement of the technology. So the combination of efficient and engaging communication with our still maturing mindsets has whipped up a cloud of toxicity which has started affecting our personal lives.
Usually when I write something, I am clear on what the end is going to be, what is the objective that I am writing for. And this is not because I spend hours on thinking how and what to write but rather it is because one of the things that I am really good at, is… procrastination. I would feel like writing on a topic and then I would actually put my thoughts in words months later. But sometimes it happens that the topic is already there, lying dormant in your conscious and then some trigger just brings it to the surface.
बैठा था में उस किनारे औरों से थोड़ा दूर, थोड़ा परे, सामने मेरे थी बिखरती हुई लहरें लग रहा था की समय बस यही पे ठहरे।
लहरों की वो लयबद्ध आवाज़ शांति का एहसास दिला रही थी, आनेवाली संध्या का साज देखने आँखें क्षितिज पे मेरी टिकी हुई थी।
धीरे धीरे सूरज समंदर की तरफ बढ़ रहा था आकाश के चित्रपटल पे नए रंगों का जन्म हो रहा था, अपनी किरणों की कुँचियों को बेफिक्री से चलाए वो अपनी कलाकारी की अद्भुत छाप छोड़ रहा था।