Recent Posts (page 1 / 4)

Time Capsule in a Train

For most of the people who are unfortunately adult now, one of the exciting things we did during vacations was travelling by train. The first thing that made a train journey exciting was - the window seat. Oh the joy that was felt when you found an empty window seat, was indescribable at that age ( because it was overwhelming and also because we didn’t know enough words back then).

How to protect your privacy on a Browser

Now that we have clear understanding on what is online privacy and why do we need it, we need to figure out the how part. Before the advent of smartphone apps, browser was the only window to the vast world of Internet for a common person. Even now if you are working on a computer you most probably will use a browser to surf the net. So it is imperative to secure this window first before we go to more demanding steps.

Online Privacy - Why do I need it?

The age of Internet which we live in today is truly a remarkable age to live in. The power an average person has at their fingertips today surpasses anything in humankind’s history. But as Spider-Man’s uncle Ben said - “With great power comes great responsibility”, that power has to be balanced with caution.

The Good

Everyone is aware of the great things that Internet has enabled us to achieve, from coming together to tackle some difficult problems to watching cat videos as a stress buster after a long day’s work. 😺

Silence

Outside the window, the birds are busy making merry
On the other side of the wall though, silence reigns heavy
Imparting a lull, playing a comforter’s role
Offering solace to a disturbed soul.

Looking through the other window, the one that rings
Everyone is sharing about every damn thing
Stamping their opinions, trying to prove their truth
Not ready to listen, discussions turning uncouth.

Tired of this rat race, don’t want to participate anymore
Open to having my views changed, there are things that I don’t know
Keeping my beliefs to myself, maybe I am a little green
Don’t want to convince anyone, opting silence over the din.

येऊ?...येते...

मनाचं असं एक वेगळंच मन असतं
आशेच्या एका किरणाचं पण सूर्याइतकं तेज असतं
वास्तविकतेनं मात्र याला खूप वेळा दुखावलं
आठवणींच्या बोचऱ्या काट्यांमध्ये याला परत कसं फुलवावं?

खूप त्रास झाला, खूप कष्ट पडले
प्रयत्न करून मनास मी कसेतरी बांधले…
“जे झाले ते चांगल्यासाठीच झाले…”
अशी सारखी त्याची समजूत घालत राहिले…

आणि मग त्या दिवशी, परत ते भेटणं, पूर्वीसारखं बोलणं…
मनाच्या जखमेवर,हळूवार फुंकर घालत राहणं…
शेवटी निघताना, मनाला घातलेला बांध तुटू पाहत होता…
निराशेच्या गर्तेत पण आशेचा आधार वाटत होता…

भाग १० - ऋषभ

आजच्या जमान्यात वेळेचा आणि नात्यांचं एक… अम्… विशेष नातं आहे (लहानपणी भाषेचा विशेष जरा कच्चा होता). तुमच्यासाठी कुठलं नातं किती महत्त्वाचं आहे हे तुम्ही किती वेळात मेसेजचं उत्तर देता त्यावर ठरतं. आणि जसा-जसा वेळ जातो तसा-तसा तो सुरुवातीचा मेसेज यायला ही…अम्… वेळ लागतो (खरं सांगायचं तर भाषेचा विषय जास्तच कच्चा होता). मलाही थोडा वेळ आणि अंतर हवं होतं दोन वर्षांपूर्वी (आईन्स्टाईनची थिअरी ऑफ रिलेटीव्हीटी कळत नसली तरी टाईम अँड स्पेस किती महत्त्वाचे आहेत ते कळलं मला तेव्हा). माझ्याकडनं कुठलाही निर्णय सहजासहजी होत नाही. प्रत्येक निर्णयाच्या आधी त्याचं विश्लेषण होतं. असं केलं तर, तसं केलं तर अशा रिहर्सल्स होतात डोक्यात. पण मी मानसीला जेव्हा प्रपोज केलं तेव्हा यातलं काहीही घडलं नाही. अजूनही मला आश्चर्य वाटतं की मी मानसीचा होकार इतका कसा गृहीत धरला होता. अर्थात ती नाही म्हणू शकते हे माहीत होतं मला पण ती नाही म्हणेल याची मी कल्पनाही केली नव्हती. त्यामुळेच जेव्हा तिने तिचा अबोल नकार कळवला तेव्हा आधी म्हणल्याप्रमाणे गाढवासारखं वाटत होतं मला.

भाग ९ - गार्गी

मानसीच्या लग्नाची बातमी ग्रुप वर धडकल्यानंतर सगळ्यांनी तिला काँग्रॅच्युलेशन केलं. मी पण माझे दोन शब्द टाकले. नंतर तिने जेव्हा इन्व्हिटेशन कार्डचा फोटो टाकला तेव्हा परत एकदा काँग्रॅच्युलेशन्स राउंड झाला. मला वाटलं होतं की लग्नाला कोल्हापूरला जाण्याचा सगळ्यांचा काही तरी बेत ठरेल पण तसं काही घडलं नाही. आता पहिल्यासारखा ग्रुप काही ॲक्टिव नव्हता. दोन वर्षात बरच काही बदललं होतं, बरच काही सांगायचं राहून गेलं होतं.

सिंहगडच्या ट्रेक नंतर मला ग्रुपमध्ये ॲड करण्यात आलं - व्हाट्सअप आणि ऑफिस दोन्हीकडे. जेवायला तरी मी अजूनही माझ्या आधीच्या मैत्रिणींबरोबर जात असले तरी ऑफिसमध्ये माझं स्टेटस आता प्रेशर राहिलं नव्हतं. सगळ्यांबरोबर संध्याकाळच्या चहाला जाणं, एकमेकांची थट्टा-मस्करी करत राहणे, गरज पडली तर दुसऱ्याची मदत करण्यासाठी स्वतःचं काम बाजूला ठेवणं आणि सगळ्यात महत्त्वाचं - आयुषला शिव्या देणे हे माझ्या हळूहळू अंगवळणी पडलं होतं.

भाग ८ - मानसी

आरशासमोर बसलेली मी माझ्या प्रतिबिंबाकडे बघत होते. स्वतःकडे बघून हलकेच हसत होती. अंघोळ केल्यावर सुद्धा चेहऱ्यावरची हळदीची सुवर्णछटा अजून काही पूर्ण गेली नव्हती. उद्या येणाऱ्या सुखमय क्षणांची आजच्या हळदी समारंभात पाऊलखुणा दिसल्या होत्या. लग्नघर असल्यामुळे घरात काही ना काही गडबड चालूच होती. पाहुण्यांची कार्यक्रमाची तयारी, नातेवाईकांचे सल्ले, माझे मेकअप-कपडे, फोटोग्राफरच्या सूचना असं सगळा सकाळपासून कल्लोळ माजला होता. पण तरी सगळं कसं जुळून येऊन व्यवस्थित पार पडत होतं काय माहित. तसंही मला या गोष्टींची जास्त तसदी घ्यायची नव्हती. मला फक्त उद्याची वाट बघायची होती - लग्न समारंभाची - त्याच्याबरोबरच्या आयुष्याची.

भाग ७ - गार्गी

असह्य वेदना मला दुसरं काही सुचू देत नव्हत्या. पण तरीही कसंतरी सगळ्यांसमोर मी माझा ‘ब्रेव्ह फेस’ प्रेझेंट केला. माझ्यामुळे उगाच सगळ्यांचा मूड-ऑफ व्हायला नको म्हणून मी त्यांना राहिलेला गड फिरून येण्याचा आग्रह केला. पण मला कुणी सिरीयसलीच घेईना. सगळे माघारी जाण्याचं बोलू लागले. पण मी त्या जीप स्टॅन्ड पर्यंत कसं जाणार हा मोठा प्रश्न होता आणि हे कुणाच्या ध्यानीही येईना.मला नीट उभंही राहता येत नव्हतं, जीप स्टॅन्ड तर दूरच राहिलं. शेवटी ऋषभने सगळ्यांना समजावलं तेव्हा कुठे बाकी सगळे पुढे जाण्यासाठी राजी झाले. ऋषभ मला कंपनी देण्यासाठी माझ्याबरोबर थांबला.

भाग ६ - ऋषभ

सकाळचा माझा अत्यंत कर्कश गजर वाजला. ताड्कन मी बेडवर उठून बसलो. काल थोडा सावधच झोपलो होतो त्यामुळे उठल्यानंतर नेहमीसारखं दोन मिनिटं ‘मैं कहाँ हूँ?’ अशी अवस्था आज झाली नव्हती. एरवी वीकेण्डला गजर न लावता झोपणारा मी आज मात्र सात वाजताच उठून बसलो होतो. नऊ वाजता शनिवारवाड्यावर पोहोचायचं होतं. सगळ्यात आधी मानसीला मेसेज केला - “GM”. मला माहित होतं की ती खरं तर आधीच उठली असेल. पण मी उठलोय वेळेवर हे तिला कळवायचं होतं. तिचं झालं की ग्रुप वर आधीच काही लोकांचे आलेले मेसेज वाचून तिकडे ही मी उगवल्या ची पावती दिली. आता तयारीला लागण्याआधी एक शेवटचं काम राहिलं होतं - गार्गीला कॉल.